راهنمای نصب نرم‌افزار

معرفی

نصب و حذف نرم‌افزار در اوبونتو بسیار ساده است. این راهنما به شما نشان می‌دهد که چگونه نرم‌افزارهای مورد نیاز خود را نصب یا حذف نمائید.

بسیاری از نرم‌افزارهای کاربردی و مورد نیاز به صورت پیش‌فرض همراه با نصب اوبونتو روی سیستم شما نصب می‌شوند. ولی به هر دلیل شما ممکن است به نرم‌افزارهایی نیاز داشته باشید که در نصب پیش‌فرض وجود ندارند. ممکن است مایل باشید نرم‌افزارهای اضافی را نصب نمایید تا کارایی آنها را تست کنید و یا به عبارتی، به هر دلیلی نیاز به نصب نرم‌افزار داشته باشید.

در صورتی که مایلید اطلاعاتی در مورد اینکه وقتی نرم‌افزاری را نصب می‌کنید، چه اتفاقی می‌افتد (که ممکن است گاهی فنی باشد) کسب کنید، بخش بسته‌ها و مدیریت بسته‌ها را مطالعه نمائید. در صورتی که می‌خواهید به سرعت نصب بسته‌های نرم‌افزاری را شروع کنید، می‌توانید سراغ بخش نصب یک بسته نرم‌افزاری بروید.

بسته‌ها و مدیریت بسته‌ها

این بخش در مورد مفاهیم اولیه نصب و مدیریت بسته‌ها بحث می‌کند. شما یاد می‌گیرید که یک بسته نرم‌افزاری چیست و هم‌چنین چگونه اوبونتو نصب و حذف بسته‌های نرم‌افزاری را مدیریت می‌کند.

بسته نرم‌افزاری چیست؟

نرم‌افزار یک اصطلاح با مفاهیم گسترده است که معمولاً به معنای برنامه‌ای که شما می‌توانید روی کامپیوتر اجرا کنید به کار می‌رود. البته چنین برنامه‌هایی اغلب برای اجرا به منابع دیگری نیز نیاز دارند. زمانی که یک نرم‌افزار را نصب می‌کنید، ممکن است هزاران فایل مورد نیاز باشد تا یک برنامه شروع به کار کند! وقتی فکر می‌کنید که همه این فایل‌ها برای اجرای صحیح برنامه باید در جای خودشان قرار گیرند و برخی از آنها برای اجرا روی معماری‌های سخت‌افزاری مختلف باید تغییر کنند، می‌بینید که کار چقدر میتواند پیچیده باشد. خوشبختانه، اوبونتو همه این پیچیدگی‌ها را کنترل می‌کند.

اوبونتو از بسته‌ها برای نگهداری همه‌ی نیازهای اجرای یک برنامه استفاده می‌کند. بنابراین یک ‘بسته’، مجموعه‌ای از فایل‌های مورد نیاز یک برنامه است که برای سادگی مدیریت و کنترل در یک فایل نگهداری می‌شود. علاوه بر فایل‌های لازم برای اجرای برنامه‌ها، در بسته‌ها فایل‌های مخصوصی وجود دارند که وظیفه آنها کپی کردن این فایل‌های اجرایی در مسیر صحیح است.

کد منبع یا دودویی

معمولاً وقتی کسی بسته‌ای برای یک نرم‌افزار می‌سازد، کدمنبع (Source Code) آن برنامه را نیز در بسته قرار می‌دهد. کدهای منبع توسط برنامه‌سازان نوشته می‌شوند و شامل دستورالعمل‌هایی هستند که کامپیوتر به نحوی که قابل فهم برای انسان باشند آنها را اجرا می‌کند. کامپیوترها فقط زمانی مفهوم این دستورالعمل‌ها را می‌فهمند که به روش‌های مختلف به کمک مفسرها (Compilers) به بـــرنامه‌های دودویی (Binary) تفسیر شوند.

بنابراین به چه دلیل کسانی که بسته‌ها را آماده می‌کنند آنها را از همان اول به صورت دودویی تبدیل نمی‌کنند؟ دلیل این امر این است که کامپیوترهای مختلف فایل‌های دودویی متفاوتی را اجرا می‌کنند و بنابرانی اگر شما یک بسته دودویی برای یک کامپیوتر مثل (Intel PC) بسازید، روی یک کامپیوتر دیگر مثل Apple Macintosh کار نخواهد کرد.

بسته‌های کد منبع بسته‌هایی هستند که دارای کدهای منبع یک برنامه باشند و اگر به درستی کامپایل شوند قابل اجرا روی کامپیوترهای مختلف خواهند بود.

بسته‌های دودویی بسته‌هایی هستند که برای یک معماری سخت‌افزاری خاص کامپـــــــــــایل شده‌اند. اوبونتو از معماری‌های سخت‌افزاری x86(i386, i686) و AMD64 و PPC پشتیبانی می‌کند. بسته دودویی متناسب با سخت‌افزار شما به صورت خودکار به درستی به کار گرفته خواهد شد، بنابراین نگران انتخاب بسته‌ی نرم‌افزاری مطابق با سخت‌افزار خود نباشید. برای این‌که بدانید سخت‌افزار شما از کدام نمونه است وارد منوی Application شده و سپس Applications → Accessories → Terminal و در محیط ترمینال بنویسید arch و دکمه Enter را فشار دهید.

نیازمندی‌های بسته‌ها

برخی نرم‌افزارها برای اجرا از فایل‌های مشابهی استفاده می‌کنند. به جای قراردادن این فایل‌های مشابه در هر بسته برای اجرای نرم‌افزارها، یک بسته دیگر می‌تواند نصب شود تا همه این فایل‌ها را برای استفاده نرم‌افزارهای مختلف فراهم کند. بنابراین پیش از نصب بسته‌ای که برای اجرا به یکی از این فایل‌ها نیاز دارد، می‌بایست بسته حاوی آن فایل‌ها نصب شود. وقتی بسته‌ای به این شکل، برای نصب به بسته‌ی دیگری نیاز و وابستگی داشته باشد به این نیازمندی و وابستگی dependency اطلاق می‌شود. به کمک وابستگی یا dependency ها، بسته‌های نرم‌افزاری کوچک‌تر و ساده‌تر می‌شوند و فایل‌ها و برنامه‌های دوبله حذف می‌شوند.

زمانی که شما بسته‌ای را نصب می‌کنید، پیش‌نیازها و وابستگی‌های آن بسته نیز می‌بایست هم‌زمان نصب شوند. عموماً اغلب نیازمندی‌ها نصب هستند ولی ممکن است در برخی موارد، نیاز به نصب وابستگی‌های اضافی نیز باشد. بنابراین، اگر در زمان نصب بسته‌ها دیدید که بسته‌های دیگری نیز در حال نصب هستند، متعجب نشوید- این‌ها فقط وابستگی‌هایی هستند که بسته‌‌ی نرم‌افزاری شما جهت اجرای صحیح به آنها نیاز دارد.

یک نمونه از وابستگی‌ها

مدیریت بسته‌ها

مدیر بسته‌ها ابزاری است که وظیفه دانلود و نصب بسته‌ها را به عهده دارد. اوبونتو به صورت پیش‌فرض تعدادی مدیر بسته دارد که استفاده از آنها بسته به اینکه به چه حدی از مدیریت نیاز داشته باشید بستگی دارد. بسیاری از افراد معمولاً فقط به یک مدیر بسته ابتدایی مثل ابزار اضافه/حذف Add/Remove نیاز خواهند داشت که البته کار کردن با آن نیز بسیار ساده است.

کانال‌ها/مخازن نرم‌افزاری

بسته‌ها را از کجا می‌توانید دریافت کنید؟

اوبونتو همه بسته‌های نرم‌افزاری‌اش را در محل‌هایی که به آنها مخازن یا کانالهای نرم‌افزاری گفته می‌شود نگهداری می‌کند. یک کانال نرم‌افزاری محلی است که بسته‌هایی از یک نوع را که باید به وسیله مدیر بسته‌ها دانلود ونصب شوند، نگهداری می‌کند. یک مدیر بسته فهرستی از بسته‌های موجود در یک کانال نرم‌افزاری را نگهداری می‌کند و به طور منظم این فهرست را دوباره‌سازی می‌کند تا اطمینان یابد که این فهرست بروز است و آخرین تغییرات کانال نرم‌افزاری را دارد.

اوبونتو برای هر معماری سخت‌افزاری چهار کانال نرم‌افزاری دارد – Main, Restricted, Universe و Multiverse. هر کدام به منظور خاصی ایجاد شده‌اند. به صورت پیش فرض فقط بسته‌های کانال Main و Restricted قابل نصب می‌باشند. اگر مایلید بسته‌هایی را از مخازن Universe و یا Multiverse نصب کنید، می‌بایست دریافت فایل از این کانال‌ها یا مخازن را فعال نمائید.

علاوه بر مخازن رسمی اوبونتو، شما می‌توانید از مخازن اضافی نیز استفاده نمائيد. مراقب باشید – برخی از این مخازن با اوبونتو هم‌خوانی ندارند و استفاده از آنها ممکن است باعث شود برنامه‌ها از کار بیفتند و یا ممکن است باعث آسیب جدی در اوبونتو نصب شده شوند. صفحه http://www.ubuntulinux.nl/source-o-matic به شما کمک میکند تا مخازن اضافی را پیدا کرده و استفاده نمائید.

نصب یک بسته

این بخش به شما آموزش می‌دهد که چگونه به کمک ابزارهای مختلفی که در اوبونتو و کوبونتو وجود دارند، بسته‌های نرم‌افزاری را نصب نمائيد.

اوبونتو

• اوبونتو ۶.۰۶ یا (Dapper Drake)
• اوبونتو ۶.۱۰ یا (Edgy Eft)
• اوبونتو ۷.۰۴ یا (Feisty Fawn)

ابزار Add/Remove روش اولیه

ساده‌ترین راه نصب یک بسته نرم‌افزاری این است که روی Applications → Add/Remove کلیک کنید و دنبال بسته یا بسته‌هایی که مایلید نصب کنید بگردید. شما می‌توانید یک کلمه کلیدی مانند ‘email’ را جستجو نمائید و یا در طبقه‌بندی‌هایی که در سمت چپ وجود دارند نگاه کنید. به محض یافتن بسته می‌توانید آنرا نصب نمائید، کنار مربع آیکن آن بسته تیک بزنید.

به محض این‌که بسته‌ها را انتخاب کردید، روی دکمه Apply در قسمت پایینی پنجره کلیک کنید. پنجره جدیدی باز خواهد شد که بسته‌هایی که برای نصب انتخاب نموده‌اید را نشان می‌دهد. برای نصب این بسته‌ها دکمه Apply را فشار دهید. پس از این از شما خواسته می‌شود که کلمه عبور کاربر مدیر سیستم را وارد نمائيد. به محض اینکه کلمه عبور را وارد نمودید پنجره جدیدی باز می‌شود که شما را از میزان پیشروی نصب آکاه می‌سازد. به محض پایان این مرحله دکمه Close را فشار دهید. برنامه‌های جدیدی که می‌خواستید نصب شده‌اند و آماده استفاده می‌باشند!

Synaptic – یک روش پیشرفته‌تر

ابزار مدیریت بسته‌های نرم‌افزاری Synaptic یک روش پیشرفته‌تر از نصب بسته‌ها را برای شما فراهم می‌سازد. اگر در پیدا کردن بسته‌ای به کمک ابزار Add/Remove مشکل دارید، می‌توانید از Synaptic استفاده نمائید. به این ترتیب کلیه بسته‌های موجود در مخازن جستجو خواهند شد، حتی بسته‌هایی که هیچ برنامه‌ای در خود ندارند.

جهت مطالعه جزئیات بیشتر در مورد Synaptic، راهنمای کاربری Synaptic را مطالعه کنید.

کوبونتو

• کوبونتو ۶.۰۶ یا (Dapper Drake)
• کوبونتو ۶.۱۰ یا (Edgy Eft)

ابزار Add/Remove روش اولیه

روش جدید و آسان نصب بسته‌ها استفاده از ابزار ‘Add/Remove Programs’ است. روی K-Menu → Add/Remove Programs کلیک کنید تا این برنامه شروع به کار کند.

ابزار Add/Remove Programs یک روش ساده گرافیکی برای نصب و حذف برنامه‌ها در کوبونتو است.

برای اجرای آن K Menu → Add/Remove Programs را اجرا کنید.

اجرای Add/Remove Programs نیاز به سطح دسترسی مدیر سیستم دارد.

برای نصب یک برنامه جدید، برنامه را از میان طبقه‌بندی سمت چپ انتخاب نموده و کنار ان تیک بزنید. پس از انتخاب همه بسته‌ها، دکمه Apply را فشار دهید به این ترتیب بسته‌های و برنامه‌های درخواستی از طریق اینترنت دانلود شده و نصب خواهند شد. انتخاب‌ها به صورت پیش‌گزینه به شما حق انتخاب ابزارهای میزکار KDE را خواهند داد ولی ابزارهای میزکار Gnome نیز با انتخاب از طریق منوی آبشاری بالای پنجره Add/Remove Programs قابل انتخاب خواهند بود. علاوه بر این در صورتی که شما نام برنامه مورد خود را می‌دانید، می‌توانید از ابزار جستجو در این محیط استفاده نمائید.

شما می‌توانید نرم‌افزارهایی را از مخازن اضافی که به صورت پیش‌فرض فعال نیستند نیز نصب نمائید. برای این کار کنار گـــــــــــــــزینه‌های Show: Unsupported و یا Show: proprietary software تیک بزنید تا اجازه انتخاب این بسته‌ها را نیز داشته باشید. توجه نمائید که برای استفاده از این مخازن، می‌بایست آنها را قبلاً فعال نمائید.

پس از پایان این مراحل دکمه Close را فشار دهید. حالا نرم‌افزارهای مورد نظر شما نصب شده و آماده استفاده می‌باشند!

Adept – یک روش پیشرفته‌تر

ابزار مدیریت بسته‌های نرم‌افزاری Adept یک روش پیشرفته‌تر نصب در اختیار شما قرار می‌دهد. اگر در پیدا کردن بسته‌ای به کمک ابزار Add/Remove مشکل دارید، می‌توانید از Adept استفاده نمائید.

جهت مطالعه جزئیات بیشتر در مورد Adept، راهنمای کاربری Adept را مطالعه کنید.

روش‌های خط فرمانی

روش‌های خط فرمانی به صورت یکسان روی اوبونتو، کوبونتو و زوبونتو قابل استفاده می‌باشند و تنها نیاز به آشنایی با استفاده از محیط ترمینال و خط فرمان دارند.

Aptitude – یک روش خط فرمانی

Aptitude یک مدیر بسته‌های نرم‌افزاری خط فرمانی است که می‌بایست در محیط ترمینال اجرا شود. راهنمای کاربری Aptitude را مطالعه نمائید تا با روش کار آن آشنا شوید.

apt-get یک روش فنی

برنامه apt-get یک مدیر بسته خط فرمانی است که می‌بایست در زمانی که ابزارهای Add/Remove یا Synaptic با مشکلی مواجه شده‌اند استفاده شود. apt-get یک رابط خوب برای کار با APT، (پایین‌ترین لایه‌ی مدیریت بسته‌ها که اوبونتو استفاده می‌کند) است. کاربران حرفه‌ای‌تر به دلیل اینکه کار با apt-get سریع‌تر و قدرت‌مندتر از ابزارهای گرافیکی است، ترجیح می‌دهند از این ابزار استفاده کنند.

جهت مطالعه جزئیات بیشتر در مورد کار با apt-get راهنماهای کاربری apt-get و مدیریت خط فرمانی بسته‌ها را مطالعه نمائيد.

نصب بسته‌های دانلود شده

ممکن است شما مایل باشید بسته‌هایی که از وب سایت‌های مختلف دانلود نموده‌اید را به جای استفاده از مخازن اوبونتو، نصب و استفاده کنید. این بسته‌ها بسته‌های با پسوند deb. هستند. توجه داشته باشيد که ممکن است این بسته‌ها برای توزیع‌هایی غیر از اوبونتو ساخته شده باشند و در زمان نصب در اوبونتو شما به مشکلات وابستگی‌ها برخورد نمائید و گاهی ممکن است این بسته‌ها قابل حذف نیز نباشند.

استفاده از Gdebi برای نصب این بسته‌ها

ابزار Gdebi یک ابزار گرافیکی برای نصب بسته‌های deb. است. این ابزار به طور اتوماتیک همه وابستگی‌های بسته‌ها را چک می‌کند و سعی می‌کند در صورت امکان، این وابستگی‌ها را از مخازن اوبونتو دانلود و نصب کند.

برای نصب یک بسته به کمک gdebi ابتدا با مرورگرهای فایل به مسیر بسته مورد نظر رفته و آنرا پیدا کنید. بسته مورد نظر در مرورگر فایل شما شکلی شبیه به این خواهد داشت.

روی بسته دوبار کلیک کنید تا بوسیله GDebi باز شود. در صورتی که کلیه وابستگی‌های بسته رعایت شده باشند، روی دکمه ‘Install package’ کلیک نمائید تا بسته نصب شود. در صورتی که برخی کاستی‌های وابستگی وجود داشته باشد، GDebi به شما هشدار خواهد داد. این هشدار به این معنی است که شما می‌بایست این وابستگی‌ها را پیش نصب این بسته؛ نصب نمائید.

استفاده از ابزار نصب بسته‌ها در کوبونتو

جهت نصب یک بسته deb. در کوبونتو، روی فایل deb. راست‌کلیک نموده و Kubuntu Package Menu->Install Package را انتخاب نمائيد.

استفاده از dpkg برای نصب بسته‌ها

dpkg یک ابزار خط فرمانی برای نصب بسته‌ها است. برای نصب یک بسته به کمک dpkg یک پنجره ترمینال باز کنید و به مسیر آن بسته رفته و به کمک دستور dpkg -i آن بسته را نصب نمائید.

cd directory
sudo dpkg -i package_name.deb

• عبارت directory را با مسیر بسته مورد نظر خود جایگزین نموده و به جای عبارت package_name نام بسته مورد نظر خود را بنویسید.

توصیه می‌شود پیش از استفاده از dpkg یک بار راهنما و صفحات manual آنرا مطالعه نمائید. جهت مطالعه راهنمای dpkg در محیط ترمینال تایپ کنید man dpkg و دکمه Enter را فشار دهید.

به‌روزآوری‌های خودکار

اوبونتو به صورت اتوماتیک شما را از به‌روزآوری‌های امنیتی و رفع ایرادات و به‌روزآوری‌های انجام شده در بسته‌ها آگاه می‌سازد. به سادگی روی آیکن بروزآوری (که در قسمت بالای سمت راست صفحه نمایش در میزکار گنوم ظاهر می‌شود) کلیک نموده، کلمه عبور کاربر مدیر سیستم را وارد نمائید و مطابق دستورالعملی که به شما نشان داده می‌شود پیش بروید تا به‌روزآوری‌ها دانلود و نصب شوند.

به‌روزآوری سیستم مهم است. به‌روزآوری‌های امنیتی شما را در مقابل ایرادات امنیتی و نفوذها محافظت می‌کنند.

واژگان

apt: مخفف ‘Advanced Package Tool’، برنامه‌ای است که مدیریت بسته‌های نرم‌افزاری در اوبونتو بر اساس و به کمک آن صورت می‌گیرد. apt نگهداری بخش‌های پیچیده‌تری از مدیریت بسته‌ها مانند پایگاه دادگان آنها را به عهده دارد.

Architecture: نوع معماری سخت‌افزاری یا نوع cpu که کامپیوتر شما استفاده میکند.

Binary Package: بسته دودویی که قابل استفاده برای یک نوع معماری سخت‌افزاری است.

deb: یک فایل deb. یک بسته اوبونتو (یا دبیان) است که کلیه فایل‌های مورد نیاز یک بسته برای نصب را داراست.

Dependency: بسته‌ای است که حتماً باید نصب شود تا بسته‌های دیگر به درستی نصب و اجرا شوند.

Package Manager: برنامه‌ای است که کنترل و مدیریت بسته‌ها را به عهده دارد. اجزای جستجو در بسته‌ها را به شما می‌دهد و به کمک آن می‌توانید بسته‌ها را حذف نمائید.

Repository/Software Channel: جایی که بسته‌هایی از یک نوع از آنجا دانلود و نصب می‌شوند.

Source Package: بسته‌ای که دارای متن اصلی یک برنامه است و باید کامپایل شود تا قابل استفاده روی یک معماری سخت‌افزاری خاص باشد.

---

ساخت و برقراری اتصال به اینترنت

مقدمه

ابزارهای مختلف و متنوعی با کاراییهای مختلفی وجود دارند که امکان ساخت اتصالات اینترنتی را برای شما فراهم میکنند.

در این صفحه سعی داریم تا شما را با برخی از ابزارهای مفید و محبوب اتصال به اینترنت آشنا نمائیم. لطفا توجه نمائید که برخی از این ابزارها خط فرمانی و برخی دارای رابط گرافیکی میباشند و ضمنا برخی مربوط به میزکار اوبونتو و برخی دیگر نیز مربوط به میزکار کوبوتو هستند.

ابزار خط فرمانی pppconfig یک ابزار عمومی برای استفاده در خانواده اوبونتو

pppconfig یکی ار محبوب‌ترین برنامه‌های ساخت اتصالات اینترنت در اوبونتو است.

pppconfig یک ابزار خط فرمانی است که به صورت پیش‌فرض در کلیه توزیعهای خانواده اوبونتو به صورت پیش‌فرض نصب شده و درست پس از نصب اوبونتو قابل استفاده می‌باشد. ضمنا این برنامه همخوانی خوبی نیز با نوع سرویس‌دهی ISP های ایرانی دارد.

ساخت اتصال به کمک pppconfig

جهت ساخت اتصال به کمک pppconfig:

• یک ترمینال باز کرده و دستور زیر را در آن وارد نمائید.

sudo pppconfig

کلمه عبور مدیر سیستم را وارد نموده و برای ادامه کار دکمه Enter را فشار دهید.

1. صفحه Main Menu را خواهید دید. روی Create a connection رفته و دکمه Enter را فشار دهید.
2. در این قسمت از شما نام سرویس دهنده پرسیده میشود. این نام را با دقت وارد نمائید چون هر بار برای اتصال به اینترنت به این نام نیاز خواهید داشت.
3. این قسمت مربوط به پیکربندی DNS می‌باشد. روی گزینه Dynamic رفته و آنرا به کمک کلید space از صفحه کلید ستاره‌دار نموده و سپس دکمه Enter را فشار دهید.
4. این قسمت مربوط به نوع تعیید نام کاربری/ کلمه عبور شماست که بسته به نوع سرویس ممکن است متفاوت باشد. ISP های ایرانی اغلب از سرویس PAP استفاده میکنند. شما نیز در این بخش گزینه PAP را انتخاب نموده و برای ادامه کار دکمه Enter را فشار دهید.
5. این قسمت مربوط به نام‌کاربری است که از ISP خود دریافت نموده‌اید. نام کاربری خود را وارد نموده و کلید Enter را فشار دهید. در صورتی که از سرویس‌دهنده‌های IN یا هوشمند سرویس اینترنت دارید به جای نام کاربری یک space زده و سپس کلید Enter را فشار دهید.
6. این قسمت مربوط به کلمه عبوری است که از ISP خود دریافت نموده‌اید. کلمه عبور خود را وارد نموده و کلید Enter را فشار دهید. در صورتی که از سرویس‌دهنده‌های IN یا هوشمند سرویس اینترنت دارید به جای کلمه عبور یک space زده و سپس کلید Enter را فشار دهید.
7. سرعت مودم خود را وارد نمائید. در صورتی که از سرعت مودم خود اطلاع ندارید میتوانید با مشاهده عدد 115200 در این قسمت برای ادامه کار کلید Enter را فشار دهید.
8. نوع شماره‌گیری Tone یا پالس را در قسمت مشخص نموده و برای ادامه کار دکمه Enter را فشار دهید.
9. در این قسمت شماره تلفنی که ISP یا سرویس دهنده جهت اتصال به اینترنت در اختیار شما قرار داده است را وارد نموده و جهت ادامه کار کلید Enter را فشار دهید.
10. در این بخش در صورتیکه مایلید درگاه مودم شما به صورت اتوماتیک تشخیص داده شود روی گزینه Yes رفته و کلید Enter را فشار دهید.
11. در صورت عدم تشخیص خودکار مودم شما، صفحه جدیدی خواهید دید که به با فشردن کلید Enter شما را به صفحه انتخاب دستی درگاه مودم خواهد برد.
12. در صفحه انتخاب دستی درگاه مودم شما می‌بایست از قبل بدانید که مودم شما روی چه درگاهی کار میکند. به عنوان مثال در صورتیکه مودم شما از طریق درگاه Serial به سیستم شما وصل شده است این درگاه dev/ttyS0/ خواهد بود. در صورتیکه نمیدانید مودم از چه درگاهی به سیستم وصل شده است به کمک دستور sudo wvdialconf /etc/wvdial.conf یک بار مودم خود را آزمایش نموده و درگاه مورد نظر را ببینید. پس از وارد نمودن درگاه مودم برای ادامه کار دکمه Enter را فشار دهید.
13. این صفحه، صفحه پایانی تنظیم اتصال به اینترنت است. پس از مشاهده و بررسی اطلاعاتی که وارد نموده‌اید روی گزینه Finished رفته و دکمه Enter را فشار دهید.
14. کلید Enter را فشار دهید.
15. برای خروج از pppconfig روی گزینه Quit رفته و دکمه Enter را فشار دهید.
16. اکنون برای اتصال به اینترنت میتوایند از دستور pon provider_name و برای قطع شدن از دستور poff استفاده کنید. لطفا توجه کنید که provider_name را در قسمت ۲ مشخص نموده‌اید.

ابزار خط فرمانی wvdial یک ابزار عمومی برای استفاده در خانواده اوبونتو

تهیه‌کننده: حسن نوری

معرفی

wvdial یک شماره‌گیر هوشمند ppp است که می‌تواند با مودم شماره‌گیری کند و از ppp برای برقراری ارتباط با اینترنت استفاده کند.

• هنگامی که wvdial شروع به کار می‌کند، در ابتدا فایل etc/wvdial.conf/ و wvdialrc./~ را پیکربندی می‌کند، که شامل اطلاعات اولیه راجع به درگاه (Port) مودم، سرعت اتصال (پشتیبانی شده)، و دستورات راه‌اندازی مودم (init string)، و نیز اطلاعاتی راجع‌به خدمات‌دهنده اینترنت (ISP) شما، مانند شماره اتصال (Phone Number)، نام کاربری (username)، و رمز ورود (password) می‌باشد.
• سپس برنامه (wvdial)، مودم شما رو بررسی می‌کند و شروع به شماره‌گیری سرور مورد نظر می‌کند و منتظر برقراری یک ارتباط می‌ماند. این برنامه اطلاعات برگشتی و مشکلات عادی یک ارتباط را می‌فهمد و عمل‌کرد مناسب را انجام می‌دهد. (مانند اشغال بودن خط BUSY و یا نبودن سیگنال ارتباطی NO DIALTONE)

دستور wvdialconf

دستور wvdialconf یک فایل پیکربندی برای wvdial ایجاد می‌کند.

نحوه کاربرد:

sudo wvdialconf /etc/wvdial.conf

مودم را پیدا می‌کند، حداکثر سرعت پشتیبانی شده توسط آن را بدست می‌آورد و یک سری دستورات اولیه مناسب (initialization string) را برای wvdial ایجاد می‌کند.

سپس شما باید فایل متنی etc/wvdial.conf/ را ویرایش کنید تا شماره تلفن اتصال، کلمه عبور و رمز مربوط به اکانت خود را وارد نمایید.

دستور wvdial معمولاً بدون گزینه دیگری در خط فرمان، اجرا می‌شود. در این‌صورت ابتدا فایل پیکربندی را از آدرس etc/wvdial.conf/

• (بصورت پیش‌فرض) می‌خواند. هم‌چنین ممکن است فایل شما شامل دستورات و بخش‌های دیگری باشد که برنامه از آنها استفاده خواهد کرد.

اجرای دستور بصورت wvdial phone2 با خواندن شماره اتصال از قسمت phone2 در فایل تنظیمی wvdial.conf شروع به شماره گیری بر اساس آن خواهد نمود.

هنگامی که wvdial شروع به کار می‌کند، در ابتدا فایل etc/wvdial.conf/ را بارگذاری (Load) می‌کند، که شامل اطلاعات پایه درباره‌ی درگاه (Port) مودم، سرعت، دستورات اولیه راه‌اندازی مودم (init string)، به‌همراه اطلاعاتی درباره‌ی خدمات‌دهنده اینترنت (ISP) شما، مانند شماره اتصال، نام کاربری و کلمه‌ی عبور است. این فایل پیکربندی یک فایل پیکربندی است که در آن اطلاعات با فرمت: ابتدا هر بخش (Section) بین دو براکت [] قرار گرفته، سپس هر متغیر دارای یک ارزش می‌شود (variable = value). در زیر یک فایل نمونه را ارایه می‌دهم:

[Dialer Defaults]
Modem = /dev/ttyS2
Baud = 57600
Init = ATZ
Init2 = AT S11=50
Phone = 555-4242
Username = apenwarr
Password = my-password
[Dialer phone2]
Phone = 555-4243
[Dialer shh]
Init3 = ATM0
[Dialer pulse]
Dial Command = ATDP

فایل نمونه بالا شامل تمام قسمت‌های اصلی مورد نیاز است. تنظیمات این فایل از این قرارند:

بخش تنظیمی	تعریف
Modem	در این قسمت دستگاهی که wvdial باید آن را بعنوان مودم شما استفاده کند مشخص می‌شود. مانند: dev/modem/
Baud	سرعتی را که برنامه با مودم باید ارتباط گیرد را مشخص می کند. بصورت پیش‌فرض این مقدار 57600 است.
Init1 … Init9ٰ	برنامه wvdial می‌تواند نُه مقدار را بعنوان ارزش‌دهی‌های اولیه (دستورات مودم) برای مودم در نظر بگیرد. قبل از اینکه شروع به شماره‌گیری کند،این اطلاعات بصورت عددی به مودم ارسال می‌شوند. این‌ها هر‌کدام بطور خاص، هنگامی مفید هستند که در بخش‌های متفاوت استفاده شوند. گزینه Init3 = ATM0 صدای مودم را قطع می‌کند.
phone	شماره تلفنی که wvdial باید با آن به شبکه متصل شود را مشخص می‌کند. شما می‌توانید تا چهار شماره تلفن را در نظر بگیرید. phone1…phone4
Dial prefix	این بخش باید بعد از دستور dial و قبل از phone قرار گیرد. برای مثال برای غیر فعال کردن call waiting مقدار “*70,” را به آن می‌دهیم.
Dial command	این گزینه به wvdial می‌گوید که به مودم دستور شماره‌گیری دهد. مقدار پیش‌فرض آن ATDT است.
Login	به آن نام کاربری که ISP در اختیار شما قرار داده، نسبت دهید(username)
Login Prompt	اگر ISP شما از پروسه غیر معمول برای برقراری اتصال استفاده می‌کند می‌توانید از این گزینه استفاده کنید.
Password	مقدار کلمه عبور کهISP شما در اختیارتان قرار داده به آن نسبت دهید.
Ask Password	با اضافه کردن این گزینه کلمه عبور در هر بار برقراری اتصال از شما پرسیده می‌شود.
PPPD Path	در صورتی که pppd در سیستم شما در مسیری غیر از /usr/sbin/pppd قرار دارد، بوسیله این گزینه می‌توانید آن را به برنامه معرفی نمایید.
Auto DNS	این گزینه به برنامه این امکان را می‌دهد که Domain Nameserver (DNS) را از سرویس‌دهنده بگیرد. این گزینه بصورت پیش‌فرض قرار دارد.
Check DNS	پس‌از این‌که ارتباط با سرویس‌دهنده برقرار شد Domain Nameserver (DNS) را بررسی می‌کند. این گزینه بصورت پیش‌فرض قرار دارد.
Force Address	این گزینه هنگامی که شما از یک IP ثابت استفاده می‌کنید بکار می‌آید و به سیستم می‌فهماند که بوسیله آن به سرویس‌دهنده متصل شود.
Carrier Check	برنامه در زمانی که فرایند برقراری ارتباط انجام می‌شود همواره مودم را امتحان می‌کند که آیا واقعاً آنلاین می‌باشد یا خیر.
Stupid Mode	هنگامی که برنامه در Stupid Mode قرار دارد، سعی نمی‌کند که پیغام‌های ارسالی از پایانه را ترجمه کند! هنگامی که مودم کانکت شود بلافاصله برنامه pppd را اجرا می‌کند.
New PPPD	شما به این گزینه نیاز خواهید داشت اگر، از نسخه 2.3.0 pppd استفاده می‌کنید. و این باعث ایجاد فایل etc/ppp/peers/wvdial/ می‌گردد. این گزینه بطور پیش‌فرض فعال است. در صورتی که از نسخه‌های قدیمی‌تر pppd استفاده می‌کنید لازم است که آن را به ‘no’ تغییر داده یا نسخه خود را ارتقا دهید.
Auto Reconnect	به برنامه wvdial این امکان را می‌دهد که هنگامی که شما دیسکانکت شدید عملیات برقراری ارتباط بصورت خودکار مجدداً انجام گیرد. این گزینه هنگامی که شما به دفعات دچار قطع ارتباط می‌شوید مفید است، در حالت پیش‌فرض فعال است.
Idle Seconds	بوسیله این گزینه به سیستم می‌فهمانید پس از چند ثانیه عدم رد و بدل شدن اطلاعات، ارتباط شما را قطع کند.
Abort on Busy	در صورتی که این گزینه را فعال کنید، wvdial در صورتی که خط مشغول باشد، سعی مجددی برای برقراری ارتباط نخواهد کرد. البته این گزینه بصورت پیش‌فرض غیر‌فعال است.
Abort on No Dialtone	در صورتی که این گزینه فعال باشد، wvdial در صورتی که دچار خطای No DialTone شود، سعی مجددی برای برقراری ارتباط نخواهد کرد. این گزینه بصورت پیش‌فرض فعال است.

ابزار گرافیکی مدیریتی Network مخصوص میزکار اوبونتو

• نویسنده: مهدی عبدی

برای اتصال به اینترنت به وسیله network admin ابتدا مطابق شکل زیر network را اجرا کنید و رمز عبور را وارد کنید

سپس روی modem conection کلیک نموده و روی properties کلیک نمایید

پنجره ای مانند زیر باز میشود که شما باید شماره تلفن isp و نام کاربری و رمز را وارد نمایید

در تب دوم مانند زیر شما باید پورت مودم را مشخص کنید معمولا ttys0 میباشد و دکمه ok را بفشارید

حال کامپیوترتان را restart کنید اگر بعد از restart روی آیکن network مانند زیر کلیک کنید منویی مانند زیر باز میشود که به وسیله آن میتوانید اینترنت را وصل یا قطع نمایید

برای اینکه وضعیت اینترنت را مشاهده کنید مانند زیر network monitor را به پنل اضافه کنید

و زمانی که اینترنت متصل است مانند زیر conection name را تعیین کنید

PCMan File Manager 0.4.3

	- Wednesday, 18 Jun 2008 00:02:43 CEST – Post Comment – Watch demo video
	An extremly fast and lightweight file manager which features tabbed browsing and user-friendly interface

Download: pcmanfm (317.5 kB)

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!